Vrijdagmorgen toen ik terug kwam vanuit het hotel was de baan schoon (!). Hij was nog wel vochtig maar omdat de motor nog niet klaar was vanuit het weekend in Aragon zouden we toch de eerste training overslaan en voor het eerst de baan op gaan bij de tweede vrije training om 13:30 ’s middags.
“Zo meteen lekker rijden. Ritme vinden en zo snel mogelijk op snelheid proberen te komen. Lukt dit niet dan kom je meteen binnen want dan is het niet nodig om te blijven proberen. De training duurt een uur.” Jarno was duidelijk en kort daarna ging ik de baan op. Ik wist mijn rempunten en kende het circuit ondertussen al redelijk goed. Binnen een aantal rondes reed ik dan ook al 35’ers. Dit was te langzaam, maar de baan was niet schoon genoeg voor de toptijden. Al snel haalde ik mensen in alsof ze stilstonden. Zelfs de Spanjaarden die hier altijd zo snel zijn ging ik voorbij met speels gemak. “tsja, die hebben nu eens niet kunnen trainen een week voorafgaand aan een raceweekend”, was het commentaar van Manfred hierop. “Lekker je ding doen en ontspannen rijden dan komt het goed”, voegde hij hieraan toe. Een positieve eerste dag met een goed gevoel voor de rest van het weekend.
Zaterdagmorgen 9:00 uur. De eerste coureurs kwamen voorbij gereden en ik stapte als een van de laatste op de motor. Zo kon ik mijn eigen rondes rijden. In de eerste run reed ik een prima racepace met rondetijden die goed waren voor de pole. In de laatste paar minuten verbeterde ik mijn tijd wel maar andere jongens had een ronde van alles of niets. Helaas zakte ik hierdoor terug naar p3. Geen schande, maar ik wist dat het harder kon voor het gevoel. Het ene snelle rondje zat er niet in.
’s Middags om 12:30 uur startte de tweede kwalificatie. “33’ers wil ik zien maatje, jij bent hier een van de snelste jongens met een doel. Met een goede startplaats en een goede start hoor jij hier thuis”, sprak ik tegen mijzelf.
“We starten met dit gebruikte setje, is nog niet zo bijzonder slecht. Lekker rijden, het weer is goed en laat zien wat je kunt. Als je binnen komt pakken we een nieuw setje. Dan knallen”. Jarno gaf me de laatste oppepper voor ik op de motor sprong (niet letterlijk hoor).

“Snelheid mee, rechte stuk op, remmen op de lijn voor de eerste bocht. Terug naar de tweede versnelling. Openen, niet te wijd. Door naar bocht vier. Voelen wat de voorkant doet, gas openen. Remmen voor bocht vier. Terug naar de eerste versnelling, gas openen. Whoops! De achterkant kwam iets om, toch openen. Door naar de tweede versnelling, insturen bocht vijf. Rem erop, rem los. Open! Sliden met de achterkant, ging precies. Bocht zes, insturen, openen, loopt iets wijd. Jammer was dat. Bocht zeven insturen, gas, openen, doorsturen naar bocht acht. Kom op. vasthouden, voelt als snel rondje. Bocht negen, voelen wat de achterkant doet. Komt niet bijzonder ver om. Open! Bocht tien, laatste sector. Chicane door naar de laatste bocht. Openen, kerbs meepakken. Bam! 33,8. Dat scheelt. Huh? P6??? 33,2? Dat moet nog wel een stukje harder. Zitten ze weer allemaal op mij te wachten. Kan ik zo pissig om worden. Ze rijden maar lekker. Ik heb mijn tijd staan”, aldus mijn snelste ronde. De laatste ronde kon ik mij niet verbeteren en reed ik nog 34.0. Het raceritme was er en ik was klaar voor het gevecht.
De warm-up ging prima. P4 met redelijke tijden konden mijn gevoel voor de race beïnvloeden. Een race waarin het moet kloppen. Eén kans, één doel…
“Alles prima”, vroeg Jarno. “Ja prima, geen rare dingen tot nu toe. Gaat goed komen”, was mijn antwoord. Verder was het stil. Ik had mijn oordoppen in en kon mij goed focussen. Het 5 minuten bord ging omhoog. “Een race, alles of niets. Jij kunt dit”, zo pepte ik mijzelf op. Toen het drie minuten bord omhoog ging, ik zette mijn helm op, vizier dicht en
bleef ik tegen mijzelf praten. In
gedachten was ik al begonnen.
Bij de start kwam ik redelijk weg en verloor daar geen plaatsen. Eenmaal in de eerste bocht aangekomen kreeg ik al een beuk van mijn grote vriend die ik al een aantal keren vaker tegengekomen was tot mijn ongenoegen gedurende het weekend. Toen ik de eerste ronde overleefd had kwam er een Mahindra voorbij. “Niet weer die slome laatremmer hè. Die zat vorige keer ook al in de weg”, was mijn eerste gedachte. Hij reed in ieder geval het gaatje dicht naar de voorste 5 rijders. Daar kon ik mooi van profiteren.
“Migno voor me, de poleman. Hij maakt een foutje. Dan buitenom en blokken voor bocht vijf. Haha, hij schrok van mij volgens mij. Was ook krap maar het kon. Volgende! Gardner. Bocht zeven. Neemt een andere lijn en laat zijn motor naar buiten lopen, krap houden en binnendoor. Ook die was krap! Maar strakke actie maatje, ben trots op je. Nu door naar de laatste drie.”
Halverwege de race kwam dit best goed. “Aanremmen eerste bocht. Oooow! Navarro remt niet bijzonder laat, moet er voorbij. Dan rem openen en insturen. Ik snap nu ook waarom hij dus niet laat remde. Van de vierde versnelling naar de eerste was niet gepland maar wel heel gaaf! Nu gas! Kijk of je weg kan komen.” Dat ging dus vervolgens drie keer bijna fout en twee rondes later werd ik weggedrukt door Medina om daarna wijd te gaan en met vol de rem erop in een kuil te rijden en bijna te crashen.
“Lekker dan, van p1 terug naar p7. Zes rondes te gaan. Eén rijder per ronde brengt je dan aan kop.” Nu moest het gaan gebeuren. Bocht zeven aanremmen, openen want Herrera gaat wel aan de kant. Wordt krap!!!” Ik kon er precies tussendoor en tegelijkertijd gingen ook Medina en Navarro de grindbak in. Nog één over, Hanika. Klein gaatje. Kunnen we hebben. Binnen anderhalve ronde zat ik aan het achterwiel maar kwam er met geen mogelijkheid voorbij. “Laatste ronde. Kom op. Als je dit echt wilt moet er een gaatje zijn. Bocht vier aanremmen, jammer, hij verdedigt. Bocht zeven, gaat hij wijd? Ja heel iets, maar niet ver genoeg. Bocht negen aanremmen, duikt ie weer naar de binnenkant en pakt uitkomen zelfs nog tien meter. Gaatje dichtremmen. Laatste bocht, laatste kans. Wijd erin, hard eruit. Wat een snelheidsverschil, maar zijn motor loopt nog net iets harderrrrr…. Jammer, iedereen toch happy zo te zien en ik ook wel. 0.082 Kwam ik te kort. Maar wat een race. Wel heel gaaf.”
Iedereen was laaiend enthousiast over de race en het team was super blij. Na alle vaste (leuke) verplichtingen zoals het podium en de pers en fans die op de foto wilde, had ik even een momentje voor mijzelf om tot rust te komen en na te denken over de race. Wel heel gaaf zeg. Een super weekend met een super resultaat.
Het harde werk van iedereen dit weekend heeft zijn vruchten afgeworpen.
Ik ben zo blij met dit behaalde resultaat en er staan nog mooiere dingen op het punt die gaan komen. Iedereen super bedankt die dit voor mij mogelijk heeft gemaakt. Ondertussen wil ik ook alle mensen bedanken voor alle positieve berichten en reacties. Heel blij mee. Aankomend weekend de laatste twee races voor het ONK. Hier rijd ik mee en hoop dat jullie allemaal komen kijken! Tot snel!
