
De Tripple van races in Spanje is begonnen. De eerste van de 3 raceweekenden reed Bryan voor het Spaans Open op het circuit van Navarra. Een nieuw circuit voor zowel het team als voor mij. Zaak was dus om zowel de baan te leren kennen als de fiets optimaal af te stellen.
Vrijdagmorgen 27 september was de eerste vrije training op het circuit van Navarra. Eenmaal op het circuit reed Bryan zijn rondjes en leerde hij de baan kennen. Hier en daar kwamen er wat rijders voorbij die de week van te voren op het circuit getest hadden. Bryan kon niet per direct aanpikken, maar dat was geen probleem. Halverwege de sessie kwam Bryan binnen. “Alles voelt goed aan. Er moet wel wat aan gebeuren, maar daar hebben we nu geen tijd voor. Zetten jullie de fiets 2 tanden langer qua gearing? Hij staat namelijk te kort”, was Bryan’s informatie richting Manfred en Jarno. Een kleine aanpassing voor dat moment, want er moest nog veel aan de versnellingsbak gebeuren. Zes bochten op het circuit werden genomen in de eerste versnelling. Accelereren was dus van essentieel belang.
“We hebben de motor aangepast. Kijk even hoe het gaat. Gaat het niet kom je meteen binnen en dan passen we iets aan”, aldus Jarno. Met die informatie ging Bryan het circuit op. De tijden die Bryan reed, waren al wel boven verwachting, maar iedereen ging harder. Bryan kon zichzelf verbeteren met een halve seconde maar hij was niet tevreden. Met een achterstand van een aantal tienden was het zaak om voor de kwalificatie iets te vinden.
Na een goede nachtrust was Bryan klaar voor de eerste kwalificatie op zaterdag. Hij wist al waar hij op het circuit een aantal tienden verloor en daar kon hij aan gaan werken. Bryan: “Ik reed 1.47.3 en daarmee was ik een seconde sneller dan vrijdag. Alle anderen gingen ook harder. Ik stond met nog 3 minuten te gaan p10. Daar was ik zeker niet blij mee. Ik dacht, ik moet me concentreren, het kan harder en dit kan ik ook. Ik hoor niet op p10 te staan, nog twee rondjes alles geven. Kom op!, was mijn persoonlijke peptalk op de motor. Weer 47,4. Kom op! Gas! Finishvlag… Rondetijd? Niet weer 47,4… Jawel hoor”. Na wat negatieve woorden kwam Bryan de box binnen. “Ik kan niet harder, dit is alles wat ik heb en meer zit er op deze manier niet in! Ik weet niet wat ik moet doen om harder te gaan.” Bryan was nog verder terug gezakt naar p13.

Na wat eten en drinken was Bryan klaar voor de tweede kwalificatie. “Kijk wat anderen doen en doe je ding. Je kunt het, dat weten we. Kom op hè”, zei Barry Veneman en Jarno duwde de motor naar buiten. Eenmaal op de baan was het tweede rondje een 47.4… Bryan: “Het begint al goed, nu aanzetten en pushen. De volgende rondes waren nogal frustrerend. 47,3… 47,3… 47.4… 47,5… 47,3… Na deze rondes kwam ik binnen voor een vers setje banden. Na 5 minuten weer de baan op. Tweede ronde 47.0… Dat is al beter jongen, dacht ik, maar nog steeds te langzaam. In ben ieder geval naar p10 kunnen komen. Wat een ellende! Ik rijd een seconde te langzaam en ik weet niet hoe ik harder moet. Het einde is zoek voor mij. Alles wat ik probeer blijft op 47.3 staan… Net als ik wist ook de rest niet hoe ik harder moest.”
Bryan vervolgt: ” ’s Avonds heb ik met Jarno nog eens het circuit doorgenomen en na een drastische aanpassing aan de set-up van de motor, had ik voor de warm-up nog een belangrijke taak. Kijken of het beter wordt”. “Ja, we kunnen. Als het niet beter is kom je meteen binnen”, gaf Jarno mij als informatie mee. “Eenmaal op de baan voelde het heel anders maar wel beter en vertrouwd. Zo was het vanaf ronde twee meteen 47.3… 47.2… 46.9… 47.0… 47.2… Nog twee rondes kan ik gaan. Kom op. De baan is kouder maar ik rijd al harder dan gister. Jarno stond met een pitbord en daar stond op: P3, +0.2…”
“Dat was de beste warm-up van de 4 jaar dat Bryan bij ons rijdt, samen met de warm-up van Aragon, toen was Bryan de snelste”, aldus Manfred met een grote lach op zijn gezicht. Bryan: “Met p3 was ik happy, maar ik moest kritisch blijven. Met een goede start kon ik mee met de kop. Niemand had een ritme zoals ik en dat gaf vertrouwen.”

Het licht ging uit bij de start en Bryan verloor geen plaatsen. Langzaam maar zeker kon hij zich in het groepje mengen van p4 tot p9.
Bryan: “Ik maakte me niet veel zorgen en bleef kalm. Na vier rondjes werd het lastig. De drie KTM’s reden weg van ons en ik reed nog zevende. Ik dacht, Kom op, we kunnen winnen, het tempo is niet hoog genoeg. Stuk voor stuk haalde ik de jongens binnen en na tien rondes kwam ik aan op p4, eindelijk. Op naar de kopgroep. Langzaam maar zeker werd het gaatje kleiner en in ronde 14 kwam ik bij de kopgroep aan en kon ik even goed kijken en een beetje rusten achter deze jongens en meid. In mijn haast naar de kopgroep reed Navarro met mij mee, maar met constante rondetijden tussen de 46.5 en 46.8 reed ik het gaatje dicht. Dat was de snelste ronde van de race. Geen baanrecord maar wel circuitrecord. In de race wordt langzamer gereden en daarmee houden ze rekening. Ik had nog nooit op dit circuit gereden en dan toch zo iets bereiken, daar mocht ik best trots op zijn.”
“Mijn laatste twee rondes waren dynamisch. Ik dacht nog 2 rondes, bocht 9 is ie zwakker. Daar moet het kunnen. Aaaah, dat is niet z’n eerste versnelling maar z’n vrij. Kans verkeken voor bocht 9 en weer opnieuw beginnen. Start-finish, laatste ronde. Ik ben Navarro voorbij. Juist, Nu Medina pakken. Dat gaat net niet. Bocht 6, aanremmen, insturen, bats! Daar had ik Navarro wel verwacht maar niet zo laat. Weer een gaatje dichtrijden… 3 bochten nog. Navarro gaat wijd! Binnen door! Aaaah, hij komt naar links… Zak! Dat scheelde niet veel. Laatste bocht uitkomen, slipstreamen. Verrek! Die meid wint weer en ik kom 0,8 te kort.’ Balen zeg… Maar gister had ik dit niet verwacht om hier mee te komen met dit tempo en ritme.”
“Het team en ik waren tevreden en heel veel punten hebben we niet verloren. Momenteel sta ik weer tweede in het klassement met drie punten achterstand op Ramirez. Barry en het team bedankt voor de inzet en aankomend weekend de GP op Aragon”, aldus Bryan.

