
Het seizoen 2013 is anders gelopen dan op voorhand mijn planning was. Na een start in het IDM en ONK ben ik samen met het team volledig “Spaans Open” gaan rijden. Een competitief kampioenschap in Spanje waar ook veel teams aan de start staan uit het wereldkampioenschap, de zogenaamde juniorteams.
Aan het begin van dit seizoen was mijn doel, alle races winnen in het ONK en IDM met een zo groot mogelijke voorsprong en dan natuurlijk ook beide titels winnen. Ik had maar één ding in mijn hoofd en dat was winnen. Trainen, zo hard als ik kon, omdat ik wilde winnen.
Na de eerste IDM race op de Lausitzring waar ik met 18 seconden voorsprong de eerste race won en 20 seconden in de tweede race, besloot het team om de week erna te gaan rijden in het Spaanse CEV kampioenschap. Het CEV dat net als het WK georganiseerd wordt door de Dorna, zou die week erna op het circuit van Catalunya starten.
Verschillen
Eenmaal aangekomen zag ik een duidelijk contrast in vergelijking tot het IDM. Bij het IDM zijn er meerdere klassen en hangt er een feestelijke sfeer. Daarnaast wordt er in de Superbike en Supersport klasse redelijk hard gereden. In het CEV zijn er drie klassen: de Moto3, Moto2 en de Stock Extreme (verkapte Superbike). Het aantal deelnemers is bizar, 54 in de Moto3, 44 in de Moto2 en 30 in de Stock Extreme.
Omdat ik daar niemand kende, leefde ik als het ware geheel alleen. Ik ging nergens heen om even te buurten. Alles is namelijk veel professioneler georganiseerd dan bij het IDM en die sfeer proef je ook heel duidelijk. Daardoor is de competitie ook veel sterker. De teams zijn groter en de machines doen weinig tot niets onder voor het WK materiaal.
Doel CEV kampioenschap
Het doel van het rijden in dit kampioenschap was in eerste instantie om van de snellere jongens te leren en mij op die manier in de kijker te rijden om vervolgens de overstap te kunnen maken richting het WK voor 2014. In eerste instantie waren we tevreden geweest met een top 10 positie en een uitschieter naar de kopgroep. Vanaf race één was ik bij de eerste vijf te vinden en na de TT van Assen, waar ik op een haar na een punt miste, had ik mijn doel nog scherper gesteld, de titel.
Tweede kans
Het doel dat ik had met de TT is niet bereikt. Gelukkig krijg ik een 2de kans. Tijdens de GP van Aragon mag ik mij weer gaan bewijzen tussen de grote jongens. Ook hier wil ik voor een punt gaan. Na een goede generale in Albacete begin september denk ik dat het erin zit. Gedurende de zomer heb ik hard aan mijn fysieke kracht en conditie gewerkt. Ik voel mij fit en sterk en dat werpt zijn vruchten af op de motor. Ik ga mijn uiterste best doen en zal jullie zoveel mogelijk op de hoogte proberen te houden via social media. De motor voelt goed en vertrouwd dus we gaan er een aantal mooie weekenden van maken met de race in Aragon als hoogtepunt.
Voorbereiding training of race
Mijn voorbereiding op een training of een wedstrijd is vrijwel altijd hetzelfde. Ik sta ongeveer 1,5 uur voor aanvang van de eerste sessie op. Vervolgens eet ik twee boterhammen en leg ik mijn spullen klaar voor de training. Ongeveer een half uur voor aanvang maak ik mijzelf klaar en trek mijn pak aan. Ik doe wat drinken in mijn bidon en loop 15 minuten voor het begin naar de box. Daar spreek ik het plan door met de monteurs. Vijf minuten voor aanvang zet ik mijn helm op en trek ik mijn handschoenen aan. Na afloop van een training eet ik vrijwel direct warm. Dit doe ik bewust, omdat ik kort voor een volgende training vaak wat gespannen ben en dan niet meer kan eten. Daarnaast is met een volle maag sporten ook niet gezond.
Het Spaanse gevoel
Het reizen is ook een groot verschil met het IDM en ONK. De vrachtwagen vertrekt vaak al twee dagen eerder dan de monteurs en ik richting Spanje. Samen met de monteurs (Manfred en Jarno) vlieg ik naar Spanje om vervolgens nog een redelijke reis te maken (vaak rond de 200 km) met de huurauto richting het circuit.
In Spanje spreekt iedereen (uiteraard) Spaans. De mensen van de Dorna (de organisatie) spreken wel allemaal Engels, dus dat is prettig. De mensen van Dunlop (de bandenleverancier) spreken Spaans net als de mannen van de brandstof die je daar moet kopen. Dankzij mijn opleiding, die ik in juni heb afgesloten, spreek ik een paar woorden Spaans. Als mensen mij niet begrijpen, kom ik met handen en voeten ook nog vrij ver.
Bij het IDM verbleef ik in de vrachtwagen. Tijdens de races in Spanje slaap ik bijna altijd in een hotel. Er is geen geluidslimiet op de circuits en vaak staan de grotere teams ‘s nachts om 03:00 (!) nog motoren te starten om te kijken of alles werkt. In de hotels heb ik meer rust, ruimte en slaap ik rustiger.
Omdat ik nu aan de leiding sta in het kampioenschap met vijf Spanjaarden achter mij, merk ik wel dat ik ‘fans’ krijg. Mensen willen met me op de foto. Sterker nog, op de vrachtwagen staat een portretfoto van mij. Als ik dus niet in de buurt ben of mensen kunnen mij niet vinden, gaan ze bij de vrachtwagen staan en maken ze een foto van zichzelf, met mijn portret op de achtergrond. De meeste mensen die mij aanspreken in het Spaans, probeer ik in het Spaans te antwoorden, voor zover mij dat lukt. Hierdoor creëer ik respect bij de mensen en als ik ze dan ook nog herken als ze de tweede keer komen kijken, vinden ze dat geweldig. Ondanks de hoge professionaliteit vind ik het leuk om er te zijn. En zeg nou zelf, voor het weer alleen al zou je er een aantal weekenden heen willen…
